BEYDAĞI´NA KÜSEN BULUT...

soğuktu...
ateşin ve güneşin inadına doğuyordu..yetmişdokuz senesinin birinci ayının birinci gününde malatyanın kürecik beldesine bağlı çoban köyünde..anasının asıl sancısı doğumdan değildi elbet evladını yiğidine gösterememenin sancısıydı bu...anasınının eteklerinden kopup beydağının eteklerine vuracaktı kendini bir zaman sonra..mahçup bakışlı kış güneşine inat güleç yüzlü beydağına küsen bulut nihayet dünyadaydı işte..o özeldi diğerleri gibi değildi kuşkusuz kim diğerleri gibi olurduki çocukluğunda herkes gibi oda anasının bir tanesi kara kaşlı kara gözlü efkar bakışlı bulut..artık yeryüzünün sonsuz nimetlerinden tadabilecekti..
sevgiden
aşktan
kederden ve
daha beterinden..
böylece başladı macerası
beydağına küsen bulutun..
..
herşey anlatılır..herşey yaşanır lakin..ilk sevda ne anlatılır nede anlaşılır..güzeller güzeli, elma gözlü, nur bakışlı yalınayaklı sevdalısı gülayı gördüğünde en büyük depremini yaşadı..bu öyle bir depremdi ki göçük altında kalacaktı neredeyse..nefesi tutuldu benzi attı..güçlükle bir kaç adım attı..işte şimdi alabiliyordu bahar tadındaki o kokuyu..sarhoştu artık..bu kadar yaklaşabilmişti..ilk sevdasına..günler geçmek bilmedi..geceler dahada uzuyordu artık..minik kalbi kaldıramıyordu bu depremi..aralıklı sancılar beynini kemiriyordu beydağlının..
...
böyle zamanlarda ölmek lazım diye düşündü..gülayın gözleri ayışığı olup cama vuruyordu geceleri..ve içinde biriken deryalar taşıp bendini yardı..seviyorum seni diyebildi güçlükle..oh be..kurtulmuştu artık..sonra devam etti..arkadaş olalım seninle diye..ne olursak olalım..ama birşeyler olalım..olacak şeymi..bu kadar zormuydu konuşmak..oysa sevdiceği insanlarla arkadaşları ile konuşuyordu ve kimsede kızarmadan rahatça konuşabiliyordu...bu kadar zormuydu bu iki cümle..bekliyordu..o sihirli sözleri bekliyordu..oracıkta ölebilirdi..bende seni seviyorum orhanım dendiğinde..canını avuçlarına bırakabilirdi..gözleri yalvarırcasına elleri titreyerek içindeki fırtına bu sessizlikten güç alıp dahada zorluyordu bedenini..gökyüzündeki bulutlar durdu...güneş terini silip kısık gözlerle izledi..rüzgar esmeyi bırakıp topladı eteklerini..beydağı başını eğip kulak kabarttı..
yeryüzündeki herşey ve herkes..beydağlı için dua ediyordu artık..haydi gülay..güneşin ve yıldızların hatrına ..bir sevda böyle olmamalı..bu sevda karşılık bulmazsa çıldırabilir..
.........
...
"git başımdan...
...
aman allahım..aman allahım..aman allahım...beydağlı bulutlara küstü..güneşe hayıflandı..rüzgarı elleriyle itti..hayat artık onun için ölümün zıttıydı sadece..
...
gel zaman git zaman..beydağlının gözlerinden beydağlının ellerinde biriken sevda..bir yolunun bulup..gülayın açık olan penceresinden içeri sızıverdi..kalbi hızla çarptı..ve...
...
bir gün bütün metropol acılarının omzuna alıp kantinde otururken..gülay geliverdi..deryalardan ırmaklarla..dağlardan goncalarla bahçalardan güllerle..gülay gelip oturdu yanına koca yürekli beydağlının...
mutluluk göğsünü parçalayıp gözlerinden fışkırmıştı beydağlının..
mutluluk içtiği çaya yediği ekmeğe bindiği dolmuşa giydiği ayakkabıya işlemişti beydağlının...
mutluluk bir sihir olup..hayatını altüst etmişti beydağlının...
...

mutluluk beydağlının diğer adı oluvermişti artık..lakin dünyada ne vardı ki yaşanınca bedeli olmasın..hangi sevda vardı ki sonsuza dek sürebilsin..hangi duygu vardı ki kanatmadan durabilsin yüreğini bir kor gibi..işte buda böyle birşeydi..birgün günlerden birgün herkes için sıradan günlerden birgün güneşin doğduğu kuzuların otlağa gittiği, zamanın herzamanki gibi aktığı bir gün kimileri için sevinç kimileri için hüznün olduğu bir gün..yani kısacası bunların hiçbirinin beydağlıı ilgilendirmediği sıradan sandığı bir gündü..
..
yüzündeki kederi anlamak olanaksızdı..sigarasını peşisıra yakıyor hazmedemiyordu birtürlü ne yapmıştı nasıl olmuştu neden bu kadar kısa sürmüştü.anlamak olanaksız..herşeyin ortasında yapayalnız kalmıştı..dünya dönüyor insanlar konuşuyor çocklar gülüyor yanından geçeler birşeylerle uğraşıyor ama o sanki bu dünyaya yeni gelmiş gibi pervasız ve biçareydi..neden ayrılması gerekiyormuş..uzaklara gitmesi neyi değiştirecekmiş?..herşey için teşekkür edilirmi hiç?..teşekkür ettiğinde insan mutlu olmalıydı lakin beydağlının gözleri kanlanmış edilen teşekkür bir bardakta zehir olup yüreğini yaka yaka ilerliyordu...beydağlının kalbi zehirlenmişti..öyle bir zehir ki panzehiri ancak zamanın korkunç ve ağır işleyen çarklarındaydı..beydağlının kalbi zehirlenmişti..
gülay gitmişti ve giderken..salmıştı beydağlının kalbine bütün panzehirini.....
....
zaman beydağlıya gösterecekti ...ama şimdi değil..şimdi değil...
O zamanın bir zamanı var...